Zvonimir Rogoz je rođen u Zagrebu u porodici advokata. Kao dete je ostao bez roditelja i odrastao uz kuma koji ga je poslao u poslovnu školu u Beč. Međutim, Zvonimir je počeo studirati na Frumanovoj dramskoj školi.

Pre Prvog svjetskog rata, svirao je u nomadskim glumačkim društvima, svirao je u Osijeku i Varaždinu za vrijeme rata, njegov domen bila je opereta u kojoj je postao reditelj. Jedanaest godina posle rata, našao je mesto u Narodnom pozorištu u Ljubljani (1918-1929), gde je igrao likove iz stripova i lirskih junaka. Godine 1927. pokušao je prvi put probiti se na pozornici Narodnog pozorišta u Pragu, ali zbog lošeg češkog jezika nije bio prihvaćen.

Tek 1929. godine dobio je stalni je angažman u Pragu gde je nastupao šesnaest godina (1929-1945) na pozornici Narodnog pozorišta. Uprkos njegovim jezičkim veštinama, još uvijek se borio sa savladavanjem češkog jezika, što je u velikoj meri sprečilo njegov umjetnički razvoj. U Narodnom pozorištu je uglavnom svirao svetske klasike (Hamlet, Idiot, Šta je važno, Čudni interludiji). Zahvaljujući repertoaru sviranja predstava iz balkanskog jezičkog okruženja,nakon Drugog svetskog rata radio je kao glumac i redatelj na regionalnim scenama (Česke Budejovice 1945-1946, Kladno 1947-1948, Hradec Kralove 1949-1950). Rogozov odlazak iz Čehoslovačke imao je političku pozadinu; 1950. godine pokrenuta je nasilna kampanja u sovjetskom smjeru protiv jugoslovenskog predsednika JB Tita, koju je Rogoz odbio podržati i morao je emigrirati. Vratio se u Jugoslaviju gde je nastavio raditi kao glumac i režiser Zagrebačkog narodnog kazališta, a u Zagrebu je bio i predavač na Akademiji za film i kazališnu umjetnost.

Rogoz je bio pozvan u Čehoslovačku u doba između dva rata, a njegova prava uloga bila je karakter ruskog emigranta u adaptaciji Ferdijevih Pitersa (1931) . U vrijeme Prve republike i filma Protektorat, Rogoz je igrao u više od dvadeset filmova, a njegova plemenita fizionomija bila je predodređena pretežno ulozi visokopozicioniranih muškaraca ili  momaka pozitivnih osobina. Veliku ulogu glavnog muškog heroina imao je u legendarnom i provokativnom filmu Extase (1932) , u kome mu je partnerka bila Hedwig Eva Maria Kiesler, kasnije čuvena Hedi Lamar. Tim filmom je stekao svetsku slavu a film je izazivao skandal jer se Hedi pojavila naga u jednoj sceni.

U filmu Ubistvo u Ulici Ostrovni (1933) igralo je ubice.  U saradnju sa rediteljem Martinom Fričem snimio je filmove Hej rup! (1934) ili Ljudi na grmlju (1937).

Sredinom 1930-ih Rogoz je stvorio svoju jedinu glavnu ulogu u biografskom filmu o Milanu Rastislavu Štefániku (1935) . Ovo prilično patriotsko, a ne i umetničko ostvarenje bilo je opravdano u svoje vreme, ali danas je već zaboravljeno, sačuvane kopije nisu baš dobre. Za tu ulogu Zvonimir Rogoz dobio je filmsku nagradu Ministarstva trgovine. Svojim malim ulogama Rogoz je pridoneo filmovima renomiranih filmskih radnika kao što su Otakar Vávra i František Čáp , ali se pojavio i u filmovima nižih kvaliteta.

Nakon rata Rogoz je svirao u osam čeških filmova, uglavnom u biografskim i istorijskim naslovima Václav Krške . Poslednji put se pojavio u češkom filmu kao princ Metternich u istorijskoj drami Revolucionarna godina 1848 (1949). Po povratku u Jugoslaviju, prestao je da igra pred kamerama, ali mu se obratio češki emigrant František Čáp, kojeg je Rogoz već koristio za protektorat, i uključen je u koprodukcijski film iz 1954. godine “POČETAK STANA”.

Od druge Rogozove neobične filmografije, ovdje se spominje Ratna drama Okupacija u 26 slika (1978) a igrao je u još nekoliko hrvatskih filmova, kao što su Kiklop, Putovanje na mesto nesreće ...

Rogozovu autobiografsku knjigu Mojih prvih stotinu godina (1986.) Rogoz je snimio u svojoj autobiografskoj knjizi, a kao istaknuta ličnost postao je i predmet dokumentarnog interesa (jugoslavenski dokumentarac Zdravi Rogoz u zdravom tijelu, 1987).

Posljednju filmsku ulogu odigrao je kao 100-godišnjak u seriji Glemabajevi!

Bio je veliki zavodnik ali se ženio samo dva puta. Druga žena Agata Rogoz, bile je mlađa od njega 56 godina i podarila mu je dete u njegovoj 92. godini života.

Njegov čuveni odgovor na pitanje kako im se to desilo “Nismo pazili”!

Zvonimir Rogoz je umro na svom rodnom mjestu u Zagrebu 6. februara 1988. 101. godini.

PODELI: