karlo bulićRodjen je u Trstu 1910.godine, kao četvrto dete u porodici tršćanskog trgovca vinom Mate Bulića, rodom iz Poljica u Dalmaciji. U vreme Prvog svetskog rata, 1918.godine, ostao je bez oca, koji je stradao na brodu koji je torpedovan i potopljen. Karlo je završio srpsku narodnu osnovnu školu u Trstu koja je radila u sklopu tršćanske pravoslavne crkve. Išao je u italijansku srednju školu, a zbog učestvovanja u antifašističkim demonstracijama, bio je izbačen pre mature. Nešto kasnije, porodica je proterana iz Italije.

Karlo je pokušavao da nastavi školovanje u Beogradu i Sarajevu (u pilotskoj školi), i na kraju je došao u Zagreb da studira slikarstvo. Tada je počeo da se bavi glumom, gotovo slučajno. Sredinom tridesetih godina, kao član putujuće glumačke trupe “Talija”, pekao je glumački zanat, igrajuči najrazličitije uloge.

[tubepress mode=”playlist” playlistValue=”D38A23D67A7D714A”]

U vreme Drugog svetskog rata i najpre je bio rezervista Kraljevske vojske, a potom u partizanima. Posle rata igrao je u HNK u Splitu, a 1947. godine, na poziv Bojana Stupice, stiže u Beograd u tek osnovano Jugoslovensko dramsko pozorište (JDP). Prva uloga u JDP-u bila je na dan otvaranja, u Cankarevom “Kralju Betajnove” koji je režirao Bojan Stupica. Sledila je uloga Dunda Maroja, koju mu je prepustio kolega Salko Repak, smatrajući ga boljim glumcem od sebe. U to vreme igrao je i u “Ribarskim svađama”, “Kralju Liru”, “Ledi”, “Braći Karamazovima”, “Don Karlosu”…

Bio je počasni član JDPa, u kome je ostao do penzionisanja 1971.godine. Osim glumom, bavio se i slikarstvom, svojom nesuđenom profesijom po dolasku u Zagreb. Bio je slikar maski mnogih pozorišnih predstava, a predavao je masku i šminku na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu od 1949-1962.godine.

Snimio je i trinaest filmova, od kojih ćemo spomenuti samo neke: «Goli čovik» i «Lito Vilovito» Obrada Gluščevića, «Bakonja Fra Brne» Fedora Hanžekovića, “Dan četrnaesti”, “Nebeski odred”, “Medaljon sa tri srca”….Svoju poslednju ulogu ostvario je 1980.godine na Dubrovačkim letnjim igrama. Bila je to uloga biskupa u Marinkovićevoj «Gloriji» koju je režirao Georgij Paro.

Široku popularnost Karlo Bulić je stekao u poznim godinama, ulogom doktora Luidjija u seriji “Naše malo misto”. Miljenko Smoje je napisao odličnu priču o životu stanovnika malog ostrvskog mesta u periodu od 1936. do kraja šezdesetih godina. Po njoj je Danijel Marušić snimio nezaboravnu TV seriju 1969.godine. Serija je doživela veliku popularnost, i kasnije je snimljen i film “Servantes iz maloga mista”. Okupljena je ekipa vrsnih glumaca, pored Karla, igrali su i Asja Kisić (Bepina), Boris Dvornik (Roko), Zdravka Krstulović (Andja), Ivica Vidović (Servantes), i drugi…Bilo je u planu 33 epizode, ali je serija prekinuta zbog zabrane aktuelne vlasti, već posle trinaeste epizode. Uloga doktora Luidjija napravila je od Karla Bulića mega zvezdu, i čak je dobio i spomenik sa tim likom, u Tugarima kod Omiša. Karlu je to poistovećivanje vremenom zasmetalo: “Žao mi je što sam s Luidjijem ubio sebe. S novim se likovima trudim, pokušavam ubiti Luidjija kojeg bih se rado otarasio, smeta mi”.

Posle ove serije, ostvario je niz manjih uloga u seriji “Kapelski kresovi” i filmovima “Operacija u 26 slika”, “Kiklop”, “Nedeljni ručak”, “Pejzaži u magli” i “Zadarski memento” (1984). Umro je u Beogradu 19.oktobra 1986.godine.

Film i pozorište

PODELI: